چهارشنبه, 13 مرداد 1395 ساعت 07:19

شهر بم

نوشته شده توسط 
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

 

من شهر بمم، زلزله افتاده به جانم

 

از دست تو ویرانه ترین شهر جهانم

 

 

 

بیماری بدخیم جداییت مرا کشت

 

دور از تو بعید است دگر زنده بمانم

 

 

 

تو هر مژه ات تیری و ابروت کمان است

 

من تشنه ی باریدن آن تیر و کمانم

 

 

 

این قدر نسوزان و نلرزان دل من را

 

عاشق شده ام دست خودم نیست زبانم

 

 

 

داغی است به جانم که جهان را بتوانم

 

با شعله ی یک آه، به آتش بکشانم

 

 

 

از بس که ترک خورده به آیینه ی قلبم

 

انگار که من، مادر هر مرده جوانم

 

 

 

حرف از گله و درد دل انگار گذشته است

 

من شهر بمم، زلزله نگذاشت بمانم!

 

 

 

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA

بازدید 560 بار آخرین ویرایش در سه شنبه, 12 مرداد 1395 ساعت 22:23
محتوای بیشتر در این بخش: « زخم های خسته حرارت نفس »